Artykuły biznesowe, finansowe, z ekonomii. Zabdaj o swoją Spółka zoo !

Motywowanie kadr – dalszy opis

Na gruncie istniejącej teorii warto naświetlić niektóre problemy motywowania pracowników banku na płaszczyźnie rozważań praktycznych. Z przytoczonych wyżej definicji wynika, że motywowanie jest procesem, a więc obejmuje powta- rzająeą się działalność kierowników w zakresie świadomego i celowego oddziaływania na motywy postępowania podwładnych poprzez stwarzanie środków i możliwości realizacji ich systemów wartości i oczekiwań dla osiągnięcia celów motywującego. Motywacja zaś przedstawia stan gotowości do działania. Rodzi się pytanie: jak dokonać podziału (klasyfikacji) działań motywacyjnych kierowników, aby ich cząstkowe oddziaływania na podwładnych były skuteczne i dawały najlepsze rezultaty? Inaczej mówiąc, jaka jest struktura motywowania kadr?

Ogół działań związanych z motywowaniem kadr można podzielić według różnych kryteriów. Przyjmując za kryterium podziału działań motywacyjnych sposób oddziaływania kierownika na podwładnych, można wyróżnić:

– motywowanie administracyjno-prawne,

– motywowanie pobudzające,

– motywowanie perswazyjne.

Motywowanie administracyjno-prawne cechuje się dużym stopniem impera- tywności (stanowczości) i generalnie ma charakter obligatoryjny, usankcjonowany odpowiednimi karami. Istotą tego motywowania jest podporządkowanie się woli przełożonego lub interesom organizacji, bez względu na interesy i potrzeby pracownika. Stanowi ono efektywną formę oddziaływania na podwładnych w warunkach szybkiego i zdecydowanego działania. W innych, typowych warunkach działania jest ono natomiast niezbyt efektywne.

Celem tego rodzaju motywowania jest wyeliminowanie lub ograniczenie do minimum niepożądanych zachowań pracowników, przynoszących złe wyniki działania. Cel ten osiąga się, stosując w procesie kierowania ludźmi środki (narzędzia) przymusu administracyjno-prawnego w zależności od rodzaju środków, motywowanie można umownie podzielić na:

– motywowanie nakazowe,

– motywowanie zakazowe,

– motywowanie normatywne.

Rodzaje motywacji swego pracownika

Motywowanie nakazowe jest formą oddziaływania na te postawy i zachowania pracownika, które powinien podjąć. W obrębie tego procesu przełożony może stosować różne środki przymusu, tj. nakazy, polecenia i zalecenia. Pojęcia te precyzyjnie określił J. Zieleniewski [110, s. 417], Według niego nakaz jest rodzajem rozkazu, który może wskazywać, jak należy się zachować. Przez polecenie należy natomiast – jego zdaniem „…rozumieć wiadomość pochodzącą od kierownika i przekazaną kierowanemu, informującą go o decyzji kierownika i zawierającą stanowcze żądanie zastosowania się do niej, lecz pozostawiającą kierowanemu decyzję co do terminu przystąpienia do wykonania”. Z kolei zaleceniem nazywa ten autor „…zlecenie o bardzo małym stopniu stanowczości, pozostawiające kierowanemu swobodę nie tylko co do terminu wykonania, ale w ogóle co do zastosowania środków i sposobów działania”.

Motywowanie zakazowe jest formą oddziaływania na te postawy i zachowania pracownika, których powinien zaniechać. Zakaz jest bowiem rodzajem rozkazu, który może wskazywać, jak się zachować nie należy. Chodzi tu głównie o zachowania dotyczące przekroczenia różnego rodzaju limitów określających górne pułapy zasobów możliwych do wykorzystania w danym okresie (np. limitów etatów, funduszu płac).

Motywowanie normatywne jest formą oddziaływania na te postawy i zachowania pracownika, których powinien przestrzegać. Tego typu zachowania są najczęściej określone przez normy pracy, kodeksy, regulaminy, instrukcje oraz przepisy. Normy pracy stanowią miernik nakładu pracy, jej wydajności oraz jakości. Mogą być one stosowane, jeżeli jest to uzasadnione rodzajem pracy. Na przykład stanowią podstawę obliczania wysokości wynagrodzenia zasadniczego w akordowym systemie wynagrodzenia.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.