Artykuły biznesowe, finansowe, z ekonomii. Zabdaj o swoją Spółka zoo !

RYZYKO KURSOWE I WALUTOWE

Ryzyko związane z operacjami zagranicznymi jest wyższe niż w transakcjach wewnętrznych. Wynika ono z kształtowania się sytuacji politycznej i gospodarczej w różnych państwach, zmian ustawodawstwa oraz zmian kursów. Typowe dla operacji zagranicznych jest ryzyko kursowe, które ponoszą zarówno importerzy oraz eksporterzy jak i banki. Są one narażone na ryzyko zwłaszcza w warunkach występowania kursów płynnych, kształtujących się na międzynarodowych rynkach pod wpływem popytu i podaży. Wynika ono ze zmiany kursu walut, w których banki lokują depozyty i udzielają kredytów. W okresie od przyjęcia depozytu lub udzielenia kredytu do dnia zwrotu depozytu lub spłacenia kredytu może bowiem nastąpić zmiana kursu. W banku powstanie strata (ujemna różnica kursowa), gdy w okresie, na jaki udzielił on w Pierwszym aktem prawnym wprowadzającym euro było Rozporządzenie Rady Europejskiej nr 1103/97 z 17 czerwca 1997 r. wydane na podstawie Traktatu z Maastricht (por. s. 63). kredytu dewizowego, spadnie kurs tej waluty. W przypadkach wzrostu kursu bank w opisanej sytuacji zyska (dodatnia różnica kursowa), a straci kredytobiorca. Ponieważ banki w tym samym czasie utrzymują depozyty i kredytują klientów w różnych walutach, różnice kursowe częściowo się kompensują, co zmniejsza ryzyko kursowe banku. Ponadto w celu zmniejszenia tego ryzyka stosuje się różne formy i metody zabezpieczenia przed nadmiernym ryzykiem.

Szerszym pojęciem jest ryzyko walutowe, obejmujące ryzyko kursowe, a ponadto ryzyko kraju, związane z wydarzeniami politycznymi, zmianami przepisów dewizowych ograniczających transfer dewiz itp. Określenia ryzyko walutowe i kursowe są w praktyce często używane zamiennie.

Komisja Nadzoru Bankowego ustaliła normy dopuszczanego ryzyka walutowego1}. Bank dokonujący operacji zagranicznych znajduje się każdego dnia w określonej pozycji walutowej. Wynika ona ze stosunku wierzytelności do zobowiązań banku w danej walucie lub w wielu walutach obcych. Gdy wierzytelności i zobowiązania się równoważą występuje zamknięta pozycja walutowa, a przy braku takiej równowagi – otwarta pozycja walutowa. Może być krótka pozycja walutowa (short foreign exchange position) lub długa pozycja walutowa (long foreign exchange position). Krótka pozycja walutowa występuje wówczas, gdy zobowiązania w danej walucie lub określonej grupie walut przeważają nad wierzytelnościami. Odwrotnie jest w długiej pozycji walutowej, gdzie wierzytelności przeważają nad zobowiązaniami. Nadmierna różnica w jednej lub drugiej pozycji rodzi ryzyko powstania strat przy niekorzystnych zmianach kursów. Ryzyko można rozpatrywać również w skali globalnej, gdzie suma wartości wszystkich pozycji długich i krótkich w poszczególnych walutach obcych nazywana jest całkowitą pozycją walutową w zależności od tego, która z tych sum jest wyższa co do wartości bezwzględnej. Dla celów kontroli ryzyka walutowego banki codziennie ustalają:

– pozycję walutową indywidualną dla poszczególnych walut obcych,

– pozycję walutową całkowitą dla wszystkich niewymienialnych walut obcych łącznie,

– pozycję walutową całkowitą dla wszystkich walut obcych łącznie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.